Framan af átti starf hvítasunnumanna í Reykjavík undir högg að sækja. Alvarleg tilraun var gerð til að koma þar á föstu starfi á árunum 1919-1921, en margt varð til þess að sú viðleitni rann út í sandinn. Fimmtán ár liðu þar til hvítasunnusöfnuður var stofnaður  í höfuðstaðnum. Það gerðist í lok heimsóknar norska hvítasunnuleiðtogans T. B. Barratts, í maí 1936. Með Barratt komu Birger Nordby fiðluleikari, Eric Ericson og Ásmundur Eiríksson og héldu samkomur 12.-18. maí og var Barratt aðalræðumaður og túlkaði Ásmundur hann. Um tónlistina sáu Nordby og Barratt, sem lék ýmist á orgel eða píanó. Samkomurnar voru vel sóttar, en sýnilegur árangur ekki mikill, þó voru tveir skírðir.
Mánudaginn 18. maí hvatti Barratt til myndunar safnaðar, eftir fyrirmynd Guðs orðs og skýrði hvað söfnuður Krists væri. 12 manns mynduðu söfnuðinn, þar af aðeins 8 Reykvíkingar. Hinir fjórir áttu þó eftir að koma mikið við sögu safnaðarins um áratuga skeið. Samþykkt var að söfnuðurinn skyldi heita Fíladelfía, sem þýðir bróðurkærleikur. Eric Ericson var kosinn forstöðumaður safnaðarins og Ásmundur öldungur.
Um sumarið hélt Ericson uppi starfinu, jafnframt starfinu í Vestmannaeyjum. Hann flutti til Reykjavíkur um haustið, leigði íbúð að Bröttugötu 3b. Hann fékk hjónin Guðbjörgu Guðjónsdóttur og Jónas S. Jakobsson til að hjálpa sér í starfinu. Þessar tvær fjölskyldur bjuggu saman í íbúðinni að Bröttugötu 3b í rúmt ár. Þar voru haldnar innbyrðis samkomur, biblíulestrar og bænastundir og einnig sunnudagaskóli. "Varðarhúsið" var leigt fyrir opinberar samkomur á sunnudögum. Á þeim samkomum var tjaldað því sem til var í sambandi við músíkina. Guðbjörg og Signe Ericson léku á gítara og Jónas á sög. Þetta þótti gott í þá daga og kom þó nokkuð af fólki á samkomurnar og fólk varð fyrir áhrifum. Á fyrsta starfsárinu bættust 13 manns við söfnuðinn.
Haustið 1937 keypti söfnuðurinn húseignina Hverfisgötu 44, tvílyft íbúðarhús og bakhús, sem innréttað var sem samkomuhús. Forstöðuhjónin og fleiri bjuggu í  íbúðarhúsinu. Þarna starfaði söfnuðurinn í rúm 24 ár og fjölgaði meðlimum hægt í fyrstu, en örar síðar, einkum frá árinu 1948, er þeir Ásmundur Eiríksson og Arnulf Kyvik störfuðu þar um tíma í fjarveru Ericsons. Ásmundur var kosinn forstöðumaður safnaðarins 6. mars 1949, eftir heimkomu Ericsons frá Ameríku. Mikill framgangur var í söfnuðinum næstu árin og fjölgaði meðlimum hans úr 100 í mars 1949 í 200 í ársbyrjun 1952 og í um 300 í mars 1959.

Allt frá 1921 hafa Hvítasunnumenn lagt áherslu á hið ritaða mál og gefið út blöð og bækur til dreifingar meðal almennings. Í tíð Ericsons í Vestmannaeyjum varð bókaforlagið til og fluttist starfsemi þess  til Reykjavíkur 1936, er hann tók við forstöðu safnaðarins þar. Ericson gaf Fíladelfíusöfnuðinum forlagið 1938 og  fékk það nafnið Fíladelfíuforlag. Hann og Signe kona hans störfuðu við það áfram endurgjaldslaust í mörg ár og einnig Ásmundur Eiríksson og Þórhildur kona hans. Gefnar voru út fjölmargar bækur, bæði fyrir börn og fullorðna ásamt Aftureldingu og síðar Barnablaðinu, sem hóf útkomu á Akureyri 1938. Dugmiklir sölumenn sáu um dreifingu alls þessa efnis út um allt land í árlegum sölu- og trúboðsferðum sínum. Hvað drýgstir voru þeir Sæmundur Sigfússon, Sigurmundur Einarsson, Þorsteinn Einarsson, Dagbjartur Guðjónsson, Daníel Glad og Hallgrímur Guðmannsson, sem allir stunduðu sölu og ferðatrúboð árið um kring. Fjölmargir aðrir hafa einnig lagt útbreiðslustarfinu lið.

Í tíð Ásmundar var salurinn á Hverfisgötu stækkaður um helming og kirkja safnaðarins að Hátúni 2 byggð, hófust framkvæmdir vorið 1958 og var að fullu lokið með vígslu kirkjuskipsins haustið 1969.
Lengst af hafa samkomur verið tíðar, opinberar samkomur sunnudaga og fimmtudaga, biblíulestrar á þriðjudögum og bænastundir á laugardögum, auk sunnudagaskólans allan veturinn og eins voru útisamkomur á Lækjartorgi yfir sumarmánuðina þegar veður leyfði. Safnaðarfólk sótti allar samkomurnar einkar vel. Ásmundur var mikill bænamaður og virkjaði söfnuðinn oft til bæna, bænavikur, bæna- og föstuhelgar og bænavaktir voru oft skipulagðar í hans tíð. Einnig gekkst hann fyrir fjölsóttum biblíuskóla á haustin um margra ára skeið og voru kennarar yfirleitt úrvals biblíufræðarar, aðallega frá Svíþjóð og Noregi.
Einn þessara kennara sagði eitt sinn í ávarpi um algengt viðhorf safnaðarins til forstöðumannsins. "Fyrsta árið er hann engill, annað árið maður, en þriðja árið er hann djöfull." Þetta hafa margir forstöðumenn fengið að reyna á eigin skinni, misalvarlega þó. Ásmundur slapp ekki við það og var samblástur mikill gerður að honum á árunum kringum 1960 og bornar á hann margar sakir og þungar af aðilum innan safnaðarins. Þetta gekk mjög nærri Ásmundi, en hann stóð það af sér og var hreinsaður af öllum ákæruatriðum., Hann átti stuðning mikils meirihluta safnaðarins og gegndi forstöðumannsstarfinu allt til haustsins 1970.
 Við forstöðu tók Einar J. Gíslason. Hann kom á fót barnaheimili í Kotmúla í Fljótshlíð sem söfnuðurinn rak á árunum 1972-1980.

Á fimmtugsafmæli Einars J. Gíslasonar 31. janúar 1973 var "Samhjálp Hvítasunnumanna" stofnuð. Georg Viðar Björnsson hafði þá um tíma starfað meðal drykkjumanna við erfiðar aðstæður í Reykjavík, húsnæðið var bílskúr. Keypt var eignin Hlaðgerðarkot í Mosfellssveit og veitti Georg Viðar starfinu forstöðu til ársins 1977, en þá tók Óli Ágústsson við. Hann og fjölskylda hans byggði starfið upp með miklum dugnaði og eljusemi. 1978 var stofnaður líknarsjóðurinn Samverjinn, sem aflaði m.a. tekna með útgáfu bóka og hljómplatna. 1979 færði Samhjálp út kvíarnar, tók á leigu húsið að Hverfisgötu 44 í Reykjavík, sem í 24 ár hafði verið samkomuhús Fíladelfíusafnaðarins. Síðar var húsið Hverfisgata 42 keypt í áföngum og opnuð þar kaffistofa 1982 og í apríl 1983 voru Þríbúðir opnaðar þar einnig, en þar voru haldnar Samhjálparsamkomur, sem vel voru sóttar af skjólstæðingum og vinum starfsins. Þar var einnig starfrækt Stoðbýli fyrir skjólstæðinga Samhjálpar, sem athvarf á leið til sjálfsbjargar og fleiri starfsgreinar mætti telja. Um áramótin 1999 og 2000 létu hjónin Óli Ágústsson og Ásta Jónsdóttir af störfum og við tóku hjónin Heiðar Guðnason og Sigrún D. Jónsdóttir. Í maí 2006 flutti starfsemi Samhjálpar í Reykjavík af Hverfisgötunni í nýtt, mun stærra húsnæði að Stangarhyl 3.

Á áttunda áratugnum var átak gert í hljóðfæramálum safnaðarins, keyptur nýr flygill 1973, um svipað leyti nokkuð af  málmblásturshljóðfærum og komið upp lúðrasveit, sem starfaði með mestum blóma á fyrrihluta áttunda áratugarins undir stjórn Sæbjörns Jónssonar. Þá var veglegt pípuorgel keypt frá Danmörku með dyggum stuðningi Einars, sett upp í kirkjunni og vígt 1975. Vígsluna annaðist Árni Arinbjarnarson, sem var söngstjóri safnaðarins frá 1952-1989.
Einar var mikill skörungur og sópaði af honum á ræðustól, en hann var einn mesti predikari sem hvítasunnuhreyfingin á Íslandi hefur átt. Einnig var Einar lengi í ritstjórn Aftureldingar og var ritstjóri og ábyrgðarmaður frá láti Ásmundar til 1990.
Einar beitti sér fyrir kaupum safnaðarins á Völvufelli 11 árið 1983. Þar veitti Hafliði Kristinsson forstöðu blómlegu starfi næstu árin. Árið 1990 var hann kosinn forstöðumaður Fíladelfíusafnaðarins.
Hafliði var biblíulærður í Bandaríkjunum og varð samband mun meira í tíð hans við Norður Ameríku, en verið hafði. Má þar nefna heimsóknir Celebrant Singers, sem fyrst er getið í júlí 1986 og heimsóttu marga staði á landinu. Starf fyrir eldriborgara í söfnuðinum hófst 1991, tónlistarstefna safnaðarins breyttist, meira lagt upp úr kórum, en sálmum og svokallaðri lofgjörð.
Samkomur á þriðjudögum og fimmtudögum lögðust af 1987 og komu í þeirra stað samkoma á miðvikudögum og fyrst á tíunda áratugnum fluttust opinberu samkomurnar á sunnudögum loks yfir á tímann 16.30 og festist sá tími í sessi. Síðar var sunnudagaskólinn fluttur á sama tíma og hefur það gefist vel. Frá 1992 hefur Kornelíus Traustason annast viðhald kirkjunnar, sem þurfti orðið talsvert viðhald.
Hafliði var forstöðumaður til 1997, er Vörður L. Traustason tók við. Til að ná upp miðvikudagssamkomunum, sem lengi höfðu verið slælega sóttar, byrjaði Vörður með "súpu og brauð" og fræðslu á eftir. Þetta gafst mjög vel og sóttu þessar stundir fyrstu árin á annað hundrað manns. Árið 1998 hófst forvarnarstarfið Marita, gegn fíkniefnaneyslu.
Framgangur í söfnuðinum hefur verið misjafn í áranna rás, stundum mikill, og stundum minni. Segja má að hann hafi verið talsverður síðustu árin, margir bæst í söfnuðinn, ekki síst ungt fólk. Margir hafa frelsast í gegnum Alfa-námskeiðin sem haldin hafa verið reglulega undanfarin ár.