Vernd Guðs

Þegar við verðum fyrir áföllum í lífinu þá er okkur tamt að spyrja hvar í veröldinni Guð sé eiginlega núna. Þetta eru eðlilegar spurningar manns sem glímir við Guð og erfiðar kringumstæður. Það sem við vitum hins vegar ekki er hversu oft Guð hefur hjálpað okkur án þess að við tækjum eftir því. Í Davíðssálmi 107 eru menn hvattir til að taka eftir náðarverkum Drottins eða hjálp hans og hér á eftir er athyglisverð saga um vernd Guðs yfir lífi ungs manns í Reykjanesbæ.

Einn vetrardag fyrir örfáum árum þegar frostið á landinu var 12-20 stig var fjölskylda í Reykjanesbæ að búa sig í háttinn. Þetta var um helgi og allt með kyrrum kjörum í húsinu. Þau áttu lítinn hund sem fór aldrei út á nóttunni að gera þarfir sínar, en þetta kvöld fór hundurinn að haga sér einkennilega. Hann stóð órólegur við útidyrnar og virtist vilja komast út. Eigendur hans voru alls ekki á því að opna fyrir hundinum því að snjórinn var mikill, veðrið kalt og hundurinn lítill. Þegar hundurinn róaðist ekki

ákváðu þau að hleypa honum út bakdyramegin þar sem var smá sólskáli. En viti menn þar vildi hundurinn ekki fara út, heldur gekk hann að útidyrunum aðaldyramegin og beið þar. Svo fór að eigendurnir ákváðu að hleypa honum út þar og skildu ekkert í háttsemi hundsins. En þegar þau luku upp útidyrunum þá brá þeim því að rétt við dyrnar lá ungur maður sofandi í snjónum, ískaldur. Það tók þau nokkra stund að vekja hann, en tókst þó og fóru þau með hann inn og hlúðu að honum. Loks var hann keyrður heim. Hann hafði verið að skemmta sér, drukkið of mikið, ætlað að ganga heim en ekki komist lengra. Ef eigendur hundsins hefðu ekki tekið mark á háttsemi hans þá er mjög líklegt að pilturinn hefði legið dáinn við dyrnar um morguninn. Hvort foreldrar hans frétta nokkurn tíma af þessu veit ég ekki, en það má öllum vera ljóst að Guð bjargaði lífi hans.

Guð heldur verndarhendi sinni yfir okkur og börnum okkar hvort sem við veitum því athygli eða ekki og hefur örugglega oftar komið okkur til hjálpar en okkur órar fyrir.

„Drottinn, þú rannsakar og þekkir mig.
Hvort sem ég sit eða stend, þá veist þú það,
þú skynjar hugrenningar mínar álengdar.
Hvort sem ég geng eða ligg, þá athugar þú það
og alla vegu mína gjörþekkir þú." 
      Úr Davíðssálmi 139

Dögg Harðardóttir
Hjúkrunarfræðingur
26. júlí 2009.