Döpru stundirnar okkar

Við eigum öll okkar döpru stundir af og til. Ég veit ekki hvort það er í þjóðarsálinni að bæla tilfinningar sínar og vanlíðan, setja upp grímu og bera sig vel, en hitt veit ég að það hjálpar að tala um hlutina sem íþyngja manni við einhvern sem maður treystir.

Frásagan í Nehemíabók í Biblíunni hefst á hryggð Nehemía þegar hann fékk þær fréttir að múrar Jerúsalem, borgarinnar sem hann elskaði, væru brotnir og borgin í hálfgerðri rúst. Nehemía grét og harmaði dögum saman og bað til Guðs. En þegar hann mætti í vinnuna reyndi hann að láta ekki á neinu bera og beit á jaxlinn. Hversu margir ætli hafi ekki verið einhvern tímann í þessum sporum? Það er hægt að líða mjög illa, en fela vanlíðan sína á hverjum einasta degi og láta eins og allt sé í stakasta lagi. Því lengur sem menn slá því á frest að tala um hlutina því meiri verður vanlíðanin. Það varð Nehemía til happs að einn af samferðarmönnum hans, konungurinn sjálfur, sá í gegnum grímuna sem Nehemía hafði sett upp til að fela líðan sína. Konungurinn hefði alveg getað hugsað með sér: „Ósköp lítur hann Nehemía eitthvað illa út. Það hlýtur að vera eitthvað að hjá honum" án þess að segja neitt. En konungurinn lét sér annt um líðan Nehemía og spurði hann bara hreint út: „Hvað er að Nehemía?" Nehemía hefði getað þrætt fyrir vanlíðan sína eða neitað að segja frá því hvað íþyngdi honum, en sem betur fer var hann það einlægur að hann sagði konunginum frá því hvað væri að. Og konungurinn ákvað að hjálpa Nehemía.

Þó svo að ég og þú getum sett upp ákveðna grímu í samskiptum okkar við samferðarfólk okkar þá plötum við aldrei konung konunganna. Þegar þér líður illa talaðu þá um málin þín við Guð, hann skilur þig og vill hjálpa þér. Nehemía bað Guð um hjálpa áður en konungurinn ræddi við hann. Konungurinn varð farvegur þeirrar hjálpar sem Guð sendi Nehemía.

Á hverjum degi verður fólk á vegi okkar sem líður kannski ekki vel, en segir engum frá því. Mætti Guð gefa okkur næmleika á líðan þeirra sem verða á vegi okkar til þess að við getum orðið farvegur fyrir kærleika Guðs og reynst vinir í raun. Og mætti Guð gefa okkur djörfung til að treysta öðrum fyrir tilfinningum okkar þegar þær eru að bera okkur ofurliði. Það hjálpar nefnilega að tala um hlutina.