Að lesa hugsanir

Eins og flestir vita voru hjólastólar ekki til á dögum Jesú. Í Markúsarguðspjalli 2. kafla er sagt frá því að fjórir menn hafi ætlað með vin sinn til Jesú. Maðurinn gat ekki gengið því að hann var lamaður, en vinir hans létu það ekki á sig og héldu bara á honum. Þegar þeir komu að húsinu þar sem Jesús var þá komust þeir ekki inn því að það var svo margt fólk fyrir. Þeir fóru þá bara með vin sinn upp á þak, gerðu gat á þakið og létu manninn síga niður beint fyrir framan Jesú. Ég hef oft velt því fyrir mér hvað þessi maður hefur átt góða vini þó að ég sé ekki alveg eins viss um að eigandi hússins hafi verið ánægður með aðgerðir þeirra, nemi þeir hafi gert við þakið eftir á, en það fylgir ekki sögunni. Þegar Jesús sá lamaða manninn og trú allra vina hans sagði hann við manninn: „Barnið mitt, syndir þínar eru fyrirgefnar." Þetta heyrðu nokkrir fræðimenn sem sátu þarna og hugsuðu þeir með sér: „Hver getur fyrirgefið syndir nema Guð einn" og töldu þeir Jesú fara með guðlast. Jesús skynjaði í anda sínum hvað þeir hugsuðu og sagði: „Hvort er auðveldara að segja við lamaða manninn: Syndir þínar eru fyrirgefnar eða segja ´Statt upp, tak rekkju þína og gakk?" Og til að gera fræðimönnunum grein fyrir að Jesús gæti fyrirgefið syndir þá sagði hann við lamaða manninn: „Statt upp, tak rekkju þína og far heim til þín." Maðurinn stóð jafnskjótt upp og gekk burt í allra augsýn.

Það sem mig langar til að leggja áherslu á í þessari frásögn er það sem fræðimennirnir hugsuðu með sér þegar Jesús sagði við manninn: „Syndir þínar eru fyrirgefnar." Það segir að fræðimennirnir hafi hugsað í hjörtum sínum að Jesús færi með guðlast, en þeir sögðu ekki neitt. En Jesús skynjaði í anda sínum hvað þeir voru að hugsa. Með öðrum orðum, hann las hugsanir þeirra. Og þannig er hann enn þann dag í dag. Hann les hugsanir okkar. Við getum sett upp ákveðna grímu í samskiptum okkar við annað fólk. Við getum sagst vera hress þó að við séum það kannski alls ekki og við getum falið tilfinningar okkar fyrir samferðafólki okkar. En það er einn sem við plötum aldrei. Það er einn sem sér hvernig okkur líður á bak við grímuna. Á bak við orðin, á bak við leikaraskapinn. Og góðu fréttirnar eru þær að hann skilur okkur og vill hjálpa okkur. Við getum treyst honum fyrir öllu og hann fer ekki með það lengra.

Það hefur löngum tíðkast í íslensku samfélagi að menn skuli bera sig karlmannlega og bera ekki tilfinningar sínar á torg. Hver kannast ekki við að litlum strákum sem meiða sig er sagt að bíta á jaxlinn og vera sterkir. Það er umborið betur að stelpurnar gráti. Svo alast strákarnir upp við það að það sé veikleiki að tala um tilfinningar sínar eða finna til. Ef við megum ekki sýna tilfinningar okkar til hvers var Guð þá að gefa okkur allar þessar tilfinningar. Það er svo mikilvægt að tala um þá hluti sem í þyngja okkur því að það er engin karlmennska fólgin í því að þegja bara þunnu hljóði og verða svo kannski veikur af vanlíðan eða gera tilraun til sjálfsvígs af því að menn eru að bresta. Ef þú berð þungar byrðar sem þú treystir þér ekki til að tala um við neinn, talaðu þá við Jesú. Hann sagði sjálfur: „Komið til mín, allir þér sem erfiði hafið og þungar byrðar og ég mun veita yður hvíld." Það er mikilvægt að létta á hjarta sínu þegar eitthvað íþyngir okkur og stundum er það líka þannig að byrðarnar verða léttbærari þegar við þorum að treysta einhverjum fyrir tilfinningum okkar og áhyggjum. Við getum ekki alltaf að því gert þótt okkur líði illa, en það er svo gott að vita að við eigum Guð sem þekkir hugsanir okkar, skilur okkur og vill hjálpa okkur.

Dögg Harðardóttir,
janúar 2010.