Að halda út

Í Lúkasarguðspjalli 13. kafla er sagt frá konu sem var stödd í kirkju einni, eða samkundu, þegar Jesús var að kenna þar. Þar var fleira fólk, en ástæða þess að nærveru þessarar konu er getið sérstaklega er sú að konan var kreppt eða svo bogin í baki að hún gat ekki með nokkru móti rétt úr sér.

Á okkar dögum er mikið rætt um mikilvægi kalkneyslu og hreyfingar fyrir beinin og það er alls ekki ólíklegt að þessi kona sem sagan greinir frá hafi þjáðst af beinþynningu og afleiðingum hennar. Beinþynningu fylgja verkir auk þess sem það hlýtur að vera bagalegt þegar sjúkdómurinn ágerist að vera tamast að horfa niður í jörðina í stað þess að líta upp og horfa framan í fólk.Við vitum ekki hversu oft þessi kona kom í kirkjuna sína, en sjúkleiki hennar kom ekki í veg fyrir að hún færi í kirkjuna. Margt fólk einangrast félagslega af völdum sjúkdóma. Einhverra hluta vegna treysta þeir sér ekki á meðal fólks, ekki endilega af því að líkamsáigkomulag þeirra leyfi það ekki heldur af því að fólkið skortir kjark og áræðni. Það eru margir sem hafa byrðar að bera. Sumar eru sýnilegar eins og byrðar þessarar konu sem sáust á líkama hennar, en fólk getur líka borið aðrar byrðar sem sjást ekki jafn greinilega. Byrðar sumra koma í veg fyrir þeir sæki kirkjuna sína reglulega. Þá er ég ekki að tala um þá sem komast alls ekki, heldur hina sem hafa kannski í áranna rás orðið vonsviknir. Byrðarnar hafa dregið úr þeim kjarkinn og þeir eru hættir að reikna með að nokkuð gott geti hent þá.

Konan sem sagan greinir frá hafði verið kreppt í átján ár. Hvort hún kom í kirkjuna sína vegna þess að hún reiknaði með því að læknast, eða bara til að lofa Drottin, vitum við ekki. En hitt vitum við að þetta var dagurinn sem Drottinn mætti henni. Þegar Jesús sá hana þá kallaði hann hana til sín og sagði við hana: "Kona þú ert laus við sjúkleik þinn!" Þá lagði hann hendur yfir hana og jafnskjótt réttist úr baki hennar. Síðan segir: "og hún lofaði Guð." Það er leyndardómur fólginn í því að lofa Guð hverjar sem kringumstæður okkar eru. Það er leyndardómur fólginn í því að sækja kirkjuna sína og lofa Guð jafnvel þegar kringumstæður okkar og líðan segir okkur að gera eitthvað allt annað. Fyrst Jesús læknaði konu sem hafði verið veik í átján ár, þá getur hann læknað þig. Það er önnur saga í Nýja testamentinu sem segir frá manni sem Jesús læknaði, en sá maður hafði verið veikur í 38 ár. Tíminn sem veikindi hafa varað segir ekkert um hæfni eða vilja Guðs til að lækna. Guð hefur allan mátt á himni og jörðu og hann getur mætt þér hverjar sem kringumstæður þínar eru, hvenær sem er. Ef kreppta konan hefði setið heima þennan dag og flesta aðra, þá er líklegt að ekkert hefði breyst. En hún kaus að koma í kirkjuna sína hvað sem öðrum finndist og hvernig sem henni leið til að lofa Drottin. Og hún sá ekki eftir því.

Það kann að vera að þú hafir byrðar að bera sem þrykkja þér niður. Það kann að vera að þig langi kannski ekki alltaf í kirkju. Farðu samt. Farðu með því hugarfari að lofa Drottin þrátt fyrir kringumstæðurnar. Og vittu til, einn daginn finnurðu byrðinni af þér lyft. Það styrkir okkur nefnilega að biðja ekki um léttari byrðar, heldur sterkari bök. Og ef þú þekkir einhvern sem þú veist að hefur byrðar að bera og þú hefur kannski ekki séð í einhvern tíma, hvort heldur sem er í kirkjunni eða annars staðar, hafðu þá samband og leyfðu viðkomandi að finna að þér standi ekki á sama. Við getum nefnilega stundum borið hvers annars byrðar.

Dögg Harðardóttir, janúar 2010.